Historia pszczelarstwa zna wiele przełomowych momentów, ale niewiele z nich można porównać do narodzin jednej z najbardziej znanych ras pszczół na świecie – pszczoły Buckfast. To nie tylko opowieść o nowoczesnej hodowli, ale również historia pasji, wytrwałości i naukowego podejścia do pszczelarstwa. Na jej początku stoi niezwykła postać: brat Adam – benedyktyn, który całe życie poświęcił pszczołom.
Dzięki jego wysiłkom, wiedzy i determinacji powstała pszczoła, która po dziś dzień jest synonimem łagodności, wysokiej wydajności i odporności na choroby. Buckfast to nie tylko nazwa opactwa w południowej Anglii, ale symbol nowoczesnego, zrównoważonego pszczelarstwa. W niniejszym artykule przybliżymy sylwetkę brata Adama, proces powstania pszczoły Buckfast, jej cechy charakterystyczne oraz zasięg geograficzny jej hodowli. Odkryjemy, dlaczego ta rasa zyskała tak wielką popularność i jaką rolę odgrywa we współczesnym pszczelarstwie, zarówno w Europie i poza jej granicami.
Brat Adam, z pochodzenia Karl Kehrle (1898–1996), był mnichem benedyktyńskiego klasztoru w Buckfast Abbey w Devon. To właśnie tam, z pasji do pszczelarstwa, poświęcił ponad siedem dekad na stworzenie wyjątkowej rasy pszczół – Bee Buckfast. Jego prace posłużyły jako podstawa do hodowli pszczół o doskonałych cechach użytkowych i odpornościowych.
Historia Brata Adama i narodziny rasy Buckfast
Brat Adam, urodzony jako Karl Kehrle 3 sierpnia 1898 roku w Niemczech, był benedyktynem, który przez ponad siedem dekad poświęcił się pracy nad udoskonaleniem pszczół hodowlanych. W wieku 11 lat trafił do opactwa Buckfast Abbey w południowej Anglii, gdzie wkrótce został powierzony pod opiekę tamtejszej pasiece klasztornej. Już jako nastolatek wykazywał niezwykłą ciekawość i talent do pracy z pszczołami.
Punktem zwrotnym była epidemia warrozy i choroby zwanej chorobą wyspy Wight, która w latach 1914–1915 niemal doszczętnie zdziesiątkowała lokalną populację pszczół. Karl, już jako brat Adam , postanowił zająć się ich odbudową, nie tylko poprzez rekonwalescencję ocalałych rodzin, ale także przez krzyżowanie i selekcję pszczół z różnych rejonów Europy.
Od lat 20. XX wieku prowadził badania nad dziedziczeniem cech pszczół, krzyżując między innymi włoskie pszczoły liguryjskie, pszczoły francuskie i kaukaskie. Jego celem było stworzenie pszczoły spokojnej, wydajnej, odpornej na choroby i dobrze przystosowanej do zmiennych warunków klimatycznych Wysp Brytyjskich. Prowadził liczne wyprawy badawcze do takich krajów jak Grecja, Turcja, Afryka Północna czy Bliski Wschód, skąd przywoził nowe linie hodowlane do dalszych eksperymentów, by odnaleźć odporną genetykę do zapoczątkowania stabilnej rasy.
W 1925 r. założył na Dartmoor izolowany obszar lęgowy, by kontrolować zapylanie i zachować czystość genów Buckfasta. Jego metody hodowlane były pionierskie: korzystał z selekcji rodowodowej, izolowanych terenów unasienniania oraz testowania wydajności rodzin. Dzięki temu stworzył pszczołę Buckfast – rasę, która połączyła najlepsze cechy różnych populacji. Pracował nad nią do końca życia, a jego osiągnięcia uznawane są za jedne z najważniejszych w historii pszczelarstwa. Brat Adam zmarł w 1996 roku, ale jego dziedzictwo jest kontynuowane przez hodowców na całym świecie. Jego postać symbolizuje połączenie duchowości, nauki i pasji pszczelarskiej w służbie przyrodzie i człowiekowi.
Charakterystyka pszczoły Buckfast- cechy wyjątkowej rasy
Pszczoła Buckfast to wynik starannie zaplanowanej hodowli, której celem było uzyskanie pszczoły łączącej najlepsze cechy różnych populacji europejskich i bliskowschodnich. Od momentu jej powstania wyróżnia się kilkoma istotnymi cechami, które sprawiają, że zyskała ogromne uznanie wśród pszczelarzy na całym świecie.
Jedną z najbardziej docenianych cech pszczoły Buckfast jest jej wyjątkowa łagodność. Rodziny tej rasy są spokojne, nieagresywne, dobrze znoszą obecność pszczelarza i nie przejawiają tendencji do defensywnych zachowań. To sprawia, że idealnie nadają się do pracy w pasiekach edukacyjnych, miejskich oraz w gospodarstwach nastawionych na turystykę pszczelarską.
Pszczoły Buckfast są znane z bardzo dobrej wydajności miodowej. Intensywnie wykorzystują pożytki, potrafią pracować także w mniej sprzyjających warunkach pogodowych, a ich zdolność do długich lotów zapewnia im przewagę na terenach o rozproszonej bazie pożytkowej. W warunkach europejskich często dają zbiory wyższe niż pszczoły kraińskie czy środkowoeuropejskie.
Dzięki starannej selekcji pszczoła Buckfast charakteryzuje się bardzo niską tendencją do rójki. Umożliwia to bardziej przewidywalną i kontrolowaną gospodarkę pasieczną, co jest niezwykle cenne zarówno w pasiekach amatorskich, jak i towarowych.
Buckfasty są rasą dobrze zimującą, zwłaszcza w klimacie umiarkowanym. Tworzą zwarte kłęby zimowe i wykazują wysoką przeżywalność. Dzięki odpowiedniemu doborowi linii genetycznych wykazują także zwiększoną odporność na niektóre choroby pszczół, w tym nosemozę czy choroby wirusowe. Jednak odporność na warrozę zależy od konkretnej linii i praktyk hodowlanych.
Pszczoła Buckfast bardzo dynamicznie rozwija się wiosną, co pozwala szybko osiągnąć silną rodzinę zdolną do wykorzystania wczesnych pożytków. Taka dynamika pozwala na sprawne gospodarowanie ramkami, odkładami i wykorzystanie całego sezonu pszczelarskiego.
Jednym z największych atutów tej rasy jest jej zdolność do adaptacji. W zależności od regionu świata, Buckfasty mogą różnić się szczegółowymi cechami (np. większą odpornością na wysokie temperatury czy suszę), co jest wynikiem hodowli lokalnych linii wywodzących się z pierwotnego pnia brata Adama.
Podsumowując, pszczoła Buckfast to rasa stworzona z myślą o nowoczesnym, zrównoważonym pszczelarstwie. Jej cechy czynią ją idealnym wyborem dla pszczelarzy szukających efektywności, spokoju przy pracy i wysokiej jakości produktów pszczelich.
Buckfast to staranie selekcjonowana rasa pszczół domowych:
- Prolifikujące królowe, niska skłonność do rojów
- Łagodny temperament i wysoka higieniczność
- Wysoka produktywność miodowa, dobra odporność na warroza i inne choroby
- Doskonała zimotrwałość, szybkie przygotowanie odkładów i ubogie podczas okresu bezpożytkowego
- Brak jednolitego ubarwienia (świadoma decyzja selekcyjna)
- Jedyną istotną wadą jest ograniczona odporność na bardzo niskie temperatury
Buckfast a inne rasy pszczół w Polsce – różnice i status prawny
W Polsce najczęściej spotykane rasy pszczół to pszczoła kraińska (Apis mellifera carnica), pszczoła środkowoeuropejska (Apis mellifera mellifera) oraz coraz częściej pszczoła Buckfast. Każda z tych ras posiada swoje unikalne cechy, które decydują o ich przydatności w różnych typach pasiek.
Różnice w zachowaniu i gospodarce
- Buckfast wyróżnia się łagodnością, niską rojliwością i intensywnym rozwojem wiosennym. Jest bardzo wydajna i plastyczna, dobrze adaptuje się do różnych warunków.
- Pszczoła kraińska jest również łagodna i dobrze zimuje, ale bywa bardziej rojliwa niż Buckfast. Ma silny rozwój wiosenny, co sprawia, że jest popularna wśród polskich pszczelarzy.
- Pszczoła środkowoeuropejska to autochtoniczna rasa, bardziej defensywna i trudniejsza w prowadzeniu, ale odporna na chłód i dobrze przystosowana do trudnych warunków.
Wydajność
- Buckfasty często przewyższają inne rasy pod względem ilości pozyskiwanego miodu zwłaszcza na pożytkach towarowych.
- Krainka daje dobre zbiory, ale wymaga kontroli rójki.
- Pszczoła środkowoeuropejska cechuje się stabilną, choć niższą wydajnością. Status prawny w Polsce
Pszczoła Buckfast nie jest dotychczs uznawana w Polsce za oficjalną rasę pszczoły objętą programem ochrony zasobów genetycznych oraz programów wspierających. Niemniej jednak Stowarzyszenie Hodowców Pszczoły Buckfast dąży do rejestracji tej rasy w Polsce. Oznacza to, że nie jest dopuszczona do chowu w rejonach zachowawczych przeznaczonych dla pszczoły środkowoeuropejskiej. Na terenach objętych programami ochrony rodzimych ras pszczół zakazane jest wprowadzanie mieszańców, w tym Buckfastów.
Mimo to, pszczoła Buckfast zyskuje dużą popularność wśród pszczelarzy hobbystycznych i towarowych w Polsce. Dzięki dobrym cechom użytkowym jest szeroko dostępna w sprzedaży matek pszczelich i używana w wielu pasiekach komercyjnych, zwłaszcza poza strefami ochronnymi.
Zróżnicowanie cech tych ras oraz regulacje prawne powodują, że wybór odpowiedniej linii pszczół zależy od lokalizacji pasieki, celu gospodarki oraz preferencji pszczelarza.
Obszary hodowli – od Buckfast Abbey po świat
Hodowla Buckfasta trwa dziś globalnie, nadzorowana przez Federację Europejskich Pszczelarzy Buckfast (G.D.E.B.), która dba o utrzymanie rodowodów.
Obecnie Buckfasty są hodowane w większości krajów Europy, Ameryce Północnej i innych regionach świata. Brat Adam odegrał też ważną rolę w restytucji pszczół w Wielkiej Brytanii po epidemi.
Pszczoła Buckfast, choć pierwotnie wyhodowana w Anglii, bardzo szybko zdobyła popularność na całym świecie. Jej wyjątkowe cechy użytkowe – łagodność, wydajność i odporność – sprawiły, że
pszczelarze w wielu krajach zaczęli ją adaptować do lokalnych warunków klimatycznych i środowiskowych.
W Europie Zachodniej pszczoła Buckfast zyskała szerokie uznanie. Jest hodowana i użytkowana we Francji, Niemczech, Belgii, Holandii, a także w Skandynawii, gdzie ze względu na swoje zdolności do zimowli dobrze sprawdza się w trudniejszych warunkach klimatycznych. W Niemczech działa kilka renomowanych stacji hodowlanych Buckfasta, a w Danii czy Norwegii organizowane są programy testowania linii pod kątem cech genetycznych i produktywności.
W Europie Środkowej, w tym w Czechach, Austrii, na Węgrzech i Słowacji, Buckfasty są szeroko dostępne, często konkurując z lokalnymi liniami pszczoły kraińskiej. Również w Polsce, mimo braku oficjalnego statusu, wiele pasiek komercyjnych korzysta z tej rasy poza rejonami ochronnymi.
W Stanach Zjednoczonych Buckfast trafił do wielu pasiek dzięki importowi z Europy. Pszczelarze docenili jego cechy użytkowe, zwłaszcza w stanach o intensywnej gospodarce pszczelarskiej, takich jak Kalifornia, Floryda czy Texas. W Kanadzie, szczególnie w Ontario i Kolumbii Brytyjskiej, pszczoły Buckfast wykorzystywane są w pasiekach komercyjnych i miejskich.
Na południowej półkuli Buckfast zadomowił się dobrze w Australii, gdzie łagodne warunki klimatyczne pozwalają na całoroczne użytkowanie pasiek. Tamtejsi pszczelarze wykorzystują Buckfasta głównie w kontekście upraw migdałów i eukaliptusów. W Nowej Zelandii także prowadzone są linie Buckfast przystosowane do lokalnych pożytków i trybu zimowli.
Buckfast bywa hodowany również w krajach o gorącym klimacie m.in. w Egipcie, Maroku, Izraelu i Turcji. W tych rejonach ceni się odporność tej rasy na suszę i wysokie temperatury oraz zdolność do pracy w trudnych warunkach środowiskowych. Często linie Buckfast są tam krzyżowane z lokalnymi populacjami pszczół, aby jeszcze lepiej dostosować je do regionalnych potrzeb.
W krajach takich jak Rosja, Kazachstan czy Chiny Buckfast również jest testowany i używany w ramach programów poprawy cech użytkowych lokalnych pszczół. Zwłaszcza w rejonach intensywnego rolnictwa (np. w prowincji Szantung) popularność tej rasy rośnie.
Obecnie Buckfast nie jest jedną zamkniętą linią, lecz dynamicznie rozwijającą się grupą linii hodowlanych. Hodowcy na całym świecie dostosowują ją do własnych warunków klimatycznych i pożytkowych, co czyni z Buckfasta jedną z najbardziej wszechstronnych i międzynarodowych ras pszczół na świecie
Wpływ pszczoły Buckfast na nowoczesne pszczelarstwo
Buckfast, jako efekt pracy brata Adama, znacząco wpłynęła na ewolucję pszczelarstwa w skali globalnej. Wprowadziła nowe standardy w zakresie prowadzenia pasieki, hodowli matek pszczelich oraz organizacji produkcji pasiecznej. Buckfasty stały się symbolem selektywnej hodowli ukierunkowanej na konkretne cechy użytkowe takie jak łagodność, niska rojliwość, wysoka produktywność czy zdolność adaptacji do lokalnych warunków klimatycznych. Podejście to zainspirowało wielu hodowców do wdrażania podobnych systemów oceny rodzin i prowadzenia selekcji według z góry ustalonych kryteriów. Wraz z popularyzacją Buckfasta rozwinęła się intensywna gospodarka mateczna – produkcja i dystrybucja matek pszczelich o ściśle kontrolowanym pochodzeniu. Pojawiły się nowe metody unasienniania, laboratoria inseminacyjne i stacje do selekcji rodów. Pszczelarstwo zaczęło korzystać z narzędzi genetyki i biotechnologii, co znacząco zwiększyło skuteczność i przewidywalność hodowli.
Buckfasty stały się podstawą pasiek towarowych w wielu krajach, umożliwiając intensywną gospodarkę nastawioną na maksymalizację zbiorów miodu, odkładów i innych produktów pszczelich. Dzięki ich przewidywalności i wysokiej wydajności, możliwe stało się prowadzenie dużych pasiek z mniejszym nakładem pracy związanym z rójkami czy agresywnym zachowaniem
rodzin. Buckfast zapoczątkował trend intensywnej selekcji i wymiany materiału genetycznego pomiędzy krajami. Ułatwiło to powstanie międzynarodowych sieci hodowców, wymianę matek pszczelich i rozwój wspólnych standardów oceny użytkowej. Takie podejście sprzyja adaptacji pszczelarstwa do wyzwań współczesności – zmian klimatycznych, spadku bioróżnorodności i zagrożeń chorobowych.
Pszczoła Buckfast wniosła nową jakość do pszczelarstwa jako pszczoła nowoczesna, przewidywalna, dostosowana do potrzeb współczesnego pszczelarza. Jej sukces to nie tylko wynik pracy brata Adama, ale także dowód na to, że nauka, praktyka i szacunek do natury mogą tworzyć przyszłość zrównoważonego pszczelarstwa.
Dziedzictwo i wpływ Brata Adama
Brat Adam pozostawił po sobie nie tylko rasę pszczół o światowym zasięgu, ale również metody hodowlane, które zrewolucjonizowały podejście do selekcji i utrzymywania pszczół w pasiekach. Jego filozofia łączyła obserwację, cierpliwość i głęboką znajomość biologii pszczoły miodnej. Do dziś jest on postrzegany jako jeden z prekursorów nowoczesnej hodowli pszczół na świecie.
Dziedzictwo brata Adama można rozpatrywać na kilku płaszczyznach:
- Rasa pszczół Buckfast jako międzynarodowy standard jakości
Pszczoła Buckfast rozprzestrzeniła się daleko poza opactwo Buckfast Abbey, stając się fundamentem dla wielu programów hodowlanych. Jej zrównoważone cechy sprawiły, że zyskała ogromne zaufanie pszczelarzy profesjonalnych i amatorskich, a także instytucji badawczych. Dzięki uniwersalności Buckfasta, możliwe było dostosowanie go do warunków klimatycznych różnych kontynentów.
- Metody hodowlane inspirowane jego pracą
Brat Adam był pionierem stosowania selekcji rodowodowej, kontroli unasienniania i testowania cech użytkowych w sposób systematyczny i oparty na długofalowych obserwacjach. Jego metody do dziś są fundamentem nowoczesnej hodowli matek pszczelich, a jego podejście znajduje zastosowanie zarówno w pasiekach towarowych, jak i w instytutach badawczych.
- Działalność edukacyjna i publikacje
Dzięki publikacji „In Search of the Best Strains of Bees” brat Adam pozostawił po sobie dziedzictwo piśmiennicze, w którym nie tylko dokumentował swoje badania, ale również dzielił się filozofią pszczelarstwa opartego na szacunku do natury i ciągłym doskonaleniu. Książka ta do dziś pozostaje lekturą obowiązkową dla hodowców pszczół.
- Inspiracja dla pokoleń pszczelarzy
Brat Adam stał się wzorem do naśladowania dla tysięcy pszczelarzy na całym świecie. Nie tylko jako hodowca, ale też jako człowiek łączący duchowe powołanie z pracą naukową i praktyczną. Jego życiorys pokazuje, że cierpliwość, systematyczność i pokora wobec natury mogą prowadzić do przełomowych odkryć.
Współczesne stowarzyszenia hodowców Buckfasta, takie jak Federation of European Buckfast Beekeepers, kontynuują jego misję, propagując odpowiedzialną hodowlę, badania nad genetyką pszczół oraz międzynarodową wymianę doświadczeń. W ten sposób dziedzictwo brata Adama nie tylko przetrwało, ale i wciąż się rozwija, dostosowując się do nowych wyzwań XXI wieku, takich jak zmiany klimatyczne, choroby pszczół czy potrzeba ekologicznego modelu pszczelarstwa.
Brat Adam napisał trzy klasyczne książki, m.in. Beekeeping at Buckfast Abbey (1975), In Search of the Best Strains of Bees (1983) i Breeding the Honeybee (1987). W 1974 r. został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego (O.B.E.) za zasługi pszczelarskide. Po jego rezygnacji w 1990 r., hodowla była kontynuowana przez G.D.E.B. i uczniów, włącznie z jego asystentem Peterem Donovanem.
- Wpływ Buckfasta na nowoczesne pszczelarstwo
Buckfast stał się wzorem rasy ze względu na wysoką odporność i wydajność, łatwość obsługi oraz adaptacyjność – idealna dla początkujących i profesjonalnych pszczelarzy. Pomaga chronić bioróżnorodność i stabilność ekosystemów.
Dorobek naukowy brata Adama
Brat Adam nie był akademikiem w tradycyjnym sensie, jednak jego wkład w rozwój naukowego pszczelarstwa jest niepodważalny i szeroko uznany przez środowiska badawcze na całym świecie. Jego praca nad pszczołą Buckfast była oparta na metodycznej obserwacji, praktyce i analizie, co czyniło go pionierem stosowanej genetyki pszczół.
- Publikacje i badania terenowe
Najważniejszym naukowym dziełem brata Adama była książka „In Search of the Best Strains of Bees” (W poszukiwaniu najlepszych linii pszczół), w której opisał swoje metody hodowlane, filozofię selekcji oraz relacje z licznych wypraw badawczych. Publikacja ta stała się klasyką literatury pszczelarskiej i do dziś służy jako podręcznik dla hodowców matek pszczelich i badaczy genetyki.
- Udział w międzynarodowych projektach hodowlanych
Brat Adam aktywnie współpracował z pszczelarzami i instytucjami naukowymi w Europie, w tym z ośrodkami hodowlanymi w Niemczech, Danii i Francji. Jego linie pszczół były testowane w różnych warunkach klimatycznych i rolniczych, co pomogło w standaryzacji cech użytkowych pszczoły Buckfast.
- Rozwój metody selekcji i kontroli genetycznej
Jako jeden z pierwszych pszczelarzy stosował nowoczesne, jak na swoje czasy, podejście do selekcji pszczół, opierając się na analizie rodowodowej, testowaniu cech rodzin i pracy na izolowanych terenach unasienniania. Dzięki temu jego prace uchodzą dziś za podwaliny współczesnej selekcji pozytywnej i planowego krzyżowania w hodowli pszczół.
- Inspiracja dla środowisk akademickich
Choć brat Adam nie był naukowcem formalnie związanym z uczelnią, jego prace i obserwacje były cytowane w wielu publikacjach akademickich z zakresu entomologii, genetyki i ekologii zapylaczy. Jego metody są do dziś analizowane i rozwijane na uniwersytetach rolniczych i w instytutach badawczych.
Dorobek naukowy brata Adama polegał na połączeniu wiedzy empirycznej z ogromnym doświadczeniem praktycznym i głębokim szacunkiem do natury. Dzięki temu jego dziedzictwo łączy pszczelarzy tradycyjnych, naukowców i miłośników pszczół na całym świecie.
Podsumowanie
Brat Adam pozostaje ikoną pszczelarstwa - dzięki jego pracy świat zyskał rasę pszczół Buckfast, doskonałą w jakości miodów, odporności i zarządzaniu. Jego filozofia, wiedza i duch innowacji przetrwały poprzez hodowców na całym świecie, a Buckfast wciąż inspiruje nowych pszczelarzy do etycznego i skutecznego gospodarowania pasiekami.
Historia pszczoły Buckfast to coś więcej niż tylko opowieść o krzyżówkach hodowlanych i cechach użytkowych, to fascynująca lekcja o tym, jak pasja, wiedza i konsekwencja jednego człowieka mogą na trwałe odmienić świat pszczelarstwa. Brat Adam, skromny benedyktyn z opactwa Buckfast Abbey, stworzył rasę pszczół, która do dziś jest synonimem łagodności, wysokiej produktywności i doskonałej adaptacji do zmiennych warunków środowiskowych.
Buckfast nie powstała przypadkiem – była efektem dziesięcioleci świadomej selekcji, badań terenowych, wypraw hodowlanych i głębokiego zrozumienia biologii pszczół. Dzięki temu Buckfast nie tylko przetrwała próbę czasu, ale i odcisnęła piętno na współczesnych metodach hodowli, prowadzenia pasiek i kształcenia nowych pokoleń pszczelarzy.
Dziś pszczoła Buckfast jest obecna niemal na wszystkich kontynentach od pasiek w Kanadzie i Niemczech, po gospodarstwa pszczelarskie w Australii, Maroku czy Kazachstanie. Jej popularność wynika nie tylko z cech użytkowych, ale także z możliwości dostosowania tej rasy do specyfiki klimatycznej i pożytkowej danego regionu. Hodowla Buckfasta stała się symbolem zrównoważonego i nowoczesnego podejścia do pszczelarstwa opartego na nauce, etyce i szacunku dla pszczół.
Mimo że w niektórych krajach, w tym w Polsce, Buckfast nie jest uznawana jako oficjalna rasa w programach ochrony genetycznej, jej obecność w pasiekach, zarówno profesjonalnych, jak i hobbystycznych, stale rośnie. Pszczelarze wybierają ją ze względu na jej praktyczność, łatwość prowadzenia oraz przewidywalność w sezonie pasiecznym.
Dziedzictwo brata Adama to jednak nie tylko sama rasa. To także styl myślenia o pszczelarstwie jako działalności łączącej przyrodę, naukę i człowieka. W dobie kryzysu zapylaczy, zmian klimatycznych i wyzwań zdrowotnych pszczół, jego metody i filozofia pracy z rodziną pszczelą zyskują nowy, jeszcze bardziej aktualny wymiar.
Pszczoła Buckfast to nie tylko efekt hodowli, to także symbol nadziei, że mądre, zrównoważone działania człowieka mogą przynieść korzyści zarówno naturze, jak i ludziom. W świecie, w którym pszczelarstwo staje się coraz bardziej wymagające, dziedzictwo brata Adama pozostaje światłem przewodnim dla tych, którzy chcą hodować pszczoły odpowiedzialnie, skutecznie i z pasją.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
- Kim był brat Adam i dlaczego jest ważny dla pszczelarstwa?
Brat Adam (Karl Kehrle) był benedyktynem i pszczelarzem, który przez ponad 70 lat pracował w opactwie Buckfast w Anglii. Zasłynął jako twórca rasy pszczoły Buckfast – jednej z najpopularniejszych pszczół użytkowych na świecie.
- Czym wyróżnia się pszczoła Buckfast?
Buckfasty to pszczoły łagodne, wydajne, odporne na choroby i mało rojliwe. Cechują się bardzo dobrym rozwojem wiosennym oraz wysoką produktywnością.
- Czy pszczoła Buckfast jest rasą naturalną?
Nie. Buckfast została wyhodowana w wyniku kontrolowanego krzyżowania różnych linii pszczół europejskich i bliskowschodnich. Jest to sztucznie stworzona rasa użytkowa.
- Czy można hodować Buckfasta w Polsce?
Tak, ale z ograniczeniami. Buckfast nie jest uznawaną rasą w programach ochrony rodzimych pszczół i nie można jej wprowadzać do rezerwatów genetycznych pszczoły środkowoeuropejskiej. Poza tymi rejonami jest szeroko wykorzystywana.
- Czym różni się Buckfast od pszczoły kraińskiej ?
Obie rasy są łagodne, ale Buckfast jest mniej rojliwa i częściej wybierana w intensywnej gospodarce towarowej. Krainka z kolei lepiej sprawdza się w warunkach tradycyjnych i w rejonach o ograniczonym sezonie pożytkowym.
- Czy Buckfast dobrze zimuje w Polsce?
Tak. W zależności od konkretnej linii hodowlanej, Buckfasty potrafią bardzo dobrze zimować w klimacie umiarkowanym, pod warunkiem odpowiedniego przygotowania rodziny.
- Czy Buckfast może być stosowana w pasiekach miejskich lub edukacyjnych?
Jak najbardziej. Dzięki łagodności i małej agresywności Buckfasty są idealne do pasiek miejskich, szkolnych, edukacyjnych i pokazowych.
- Gdzie dziś hoduje się pszczoły Buckfast?
Na całym świecie – od Europy Zachodniej, przez Amerykę Północną, Australię, aż po Azję i Bliski Wschód. Istnieją dziesiątki lokalnych linii Buckfast przystosowanych do warunków regionalnych.
- Czy Buckfast to jedna konkretna pszczoła?
Nie. Buckfast to ogólna nazwa dla grupy linii hodowlanych o wspólnym pochodzeniu i określonych cechach. Każdy hodowca może rozwijać własną linię Buckfast zgodnie z zasadami selekcji.
- Czy Buckfast ma jakieś wady?
Jak każda rasa, Buckfast nie jest pozbawiony wad. W zależności od linii mogą występować problemy z nadmiernym czerwieniem lub nieprzewidywalnością w kolejnych pokoleniach. Konieczna jest też dbałość o czystość linii i kontrola unasienniania.